Muziektermen
Thuiskopie
Zie ook: Auteurswet , Piraterij , Auvibel
De heffing op de verkoop van blanco dragers, samen met een heffing op de verkoop van de copieermachines, wordt de thuiskopie(vergoeding) geheten of blank tape levy. De auteurs , de uitvoerende kunstenaars en de producenten hebben recht op een vergoeding voor de reproductie voor eigen gebruik van hun werk. De vergoeding is in België vastgelegd op 3% op de groothandelsprijs, de verkoopprijs van kopieertoestellen aangerekend door (en ook te betalen door) de fabrikant of invoerder (voor geïntegreerde hifi-ketens, die niet alleen dienen om te copiëren maar ook om te beluisteren, op 1.5%), en 2 frank per uur voor analoge en 5 frank per uur voor digitale dragers (minidisc en de CD-R-audio, dit zijn CD-R schijfjes waarop alleen audio kan gebrand worden). Voor informatica-apparatuur (CD-writers, MP3-speler) en geïnformatiseerde dragers (diskettes, CD-R-data, waarop nochtans ook audio kan gebrand worden, naast software) wordt 0% vergoeding vastgelegd, omdat men er in 1995 onterecht van uitging dat er daarmee niet op grote schaal gecopieerd kon worden (0% is evenwel geen vrijstelling en kan later ingevuld worden met een %). De auteurs, uitvoerende kunstenaars en producenten hebben elk voor een derde recht op de vergoedingen (die worden geïnd door AUVIBEL en doorbetaald via de betrokken verenigingen). De thuiscopie van Internet-files zonder de toestemming van de rechthebbenden wordt door de muziekindustrie gezien als onwettelijk. De toekomst zal uitwijzen of ook hier de thuiscopie kan gecompenseerd worden door heffingen op digitale opnamedragers, op digitale copieermachines (CD-R), op pc's en gsm's (op de inschrijving bij een Internetprovider?), ... De muziekindustrie verzet zich tegen dergelijke regeling: op een CD-R kunnen zowat 12 albums gecopieerd worden (op een DVD-R zelfs meer dan 100 albums) en dus zouden de heffingen op een blanco CD-R zeer hoog moeten zijn om de rechthebbenden redelijk te vergoeden.
De adviescommissie voor de thuiscopie (Auvibel, fabrikanten van opname-apparatuur - Agoria - en dragers - F.E.E. -, vertegenwoordigers van consumenten en distributie - Fedis en Unizo) onder toezicht van de minister van economische zaken (vroeger justitie), komt in 2002 tot een akkoord, dat in 2003 in een KB zou moeten gegoten worden: analoge dragers: van 0.05 tot 0.10 euro (2 naar 4 BEF), numerieke dragers of CD-R audio: van 0.12 naar 0.23 euro (5 naar 9.25 BEF), aangevuld nu met een inning op blanko CD-R data van 0.12 euro per schijfje tot 700 Mbyte (voordien 0). De nieuwe heffingen gaan in vanaf 1 mei 2003; herschrijfbare dvd's en mp3-spelers blijven buiten schot. Al vlug komt men tot de vaststelling dat de 12 eurocent voor beschrijfbare of herschrijfbare cd's beperkt wordt tot een maximale capaciteit van 700 megabyte, terwijl er al lege cd's van 900 megabyte op de markt zijn: een koninklijk besluit eind juli 2003 schrapt dan ook 'tot 700 megabyte' en zo geldt de heffing nu voor alle beschrijfbare cd's (ook de toekomstige met een wellicht nog grotere capaciteit). De prijs van een lege cd-schijf (tussen 40 tot 80 eurocent), is sinds de invoering van de heffing gestegen met ongeveer een kwart.