Muziektermen
Synchronisatierecht
zie ook: Auteursrecht
Het synchroniseren of het opnemen van muziek op de soundtrack van een film of video (tape of clip), of bij televisie (niet alleen, bijvoorbeeld, soaps of sitcoms, maar ook songprogramma's) en reclamespots wordt pas toegestaan nadat er een toestemming werd voor gegeven door de muziekuitgever die hiervoor ook een (eenmalige) financiële vergoeding vraagt. Dit speciaal soort auteursrechten is het synchronisatierecht. Het gaat hier, net als bij de mechanische reproductierechten, om een vastlegging op een drager, de film of de videotape. Synchronisatierechten, in enge zin, gelden voor gebruik van al vooraf door een componist geschreven muzikale werken, meestal gecontroleerd door muziekuitgevers, maar ook voor speciaal gecommissioneerde opdrachten aan componisten. In beide gevallen, is er, naast dit synchronisatierecht, ook een aspect van mechanische reproductie en van uitvoering betrokken. Want het gesynchroniseerde geluid wordt niet alleen vastgelegd (en mogelijk ook nog eens verder geëxploiteerd, wanneer, bijvoorbeeld, een video van een film wordt op de markt gebracht), maar nadien bij de filmvertoning, bij de televisie- of reclame-uitzending of bij het uitzenden van een videoclip door eter- of kabeltelevisie, nog eens openbaar uitgevoerd. Wanneer bestaande sound recordings gebruikt worden, zijn filmproducenten, omroepen en adverteerders ook nog eens rechten verschuldigd aan de fonogramproducenten en de uitvoerders (billijke vergoeding). In de praktijk en voor een originele score vraagt de filmproducent de toelating aan de muziekuitgever en betaalt hem een fee (50% voor de auteur). Voor een bestaande opname dient de filmproducent de toelating te vragen aan de muziekuitgever (auteur) en aan de eigenaar van de mastertape (fonogramfirma, die de artiest vertegenwoordigt, welke vergoed wordt volgens zijn fonogramfirmacontract).