Pleegzorg in Centraal Afrika en Vlaanderen

Vele moeders die hun Eurafrikaanse kinderen naar Save zonden stonden onder grote druk van missionarissen of meenden zelfs dat ze verplicht waren hun kinderen daar een opleiding te laten volgen. Velen lieten zich ongetwijfeld paaien met de idee dat hun kinderen, na hun studies in België, zouden terugkeren naar hun moeders. In Afrika bezuiden de Sahara is pleegzorg immers wijdverspreid. Dat gaat van samenlevingen waar in de regel ouders nooit hun biologische kinderen opvoeden tot maatschappijen waar kinderen vaak gedurende langere of kortere periodes worden grootgebracht door verwanten of vrienden. Vanuit haar eigen ervaringen is Jacqueline ontzet dat haar broer haar vraagt zijn zoon op te voeden. Maar Suzanne die tot haar zeventiende opgroeide bij haar vader vergelijkt de familie bij wie ze als au-pair werkte met een opvanggezin. Maud wil spontaan de zorg van de dochter van haar man en zijn maîtresse opnemen en zorgt daarna effectief voor hun zoon. Terloops vermeldt ze ook nog de dochter van een schoonbroer van haar die ook jaren is opgenomen in een Antwerps gezin. Informele pleegzorg (waarbij kinderen niet geplaatst worden door gerechtelijke instanties) was tot voor kort ook in Vlaanderen tot onlangs niet zo uitzonderlijk: het was niet ongewoon dat kinderen werden grootgebracht door grootouders, oudere broers of zussen, ooms of tantes. Het feit dat Maud zelf zegt dat ze zich van in het begin had voorgenomen zich niet al te sterk te hechten aan haar pleegzoon, terwijl ze benadrukt hoe belangrijk het is voor een kind een vader en een moeder te hebben, toont aan dat ook zij pleegzorg ziet als een tijdelijke maatregel die vooral wordt ingegeven door praktische overwegingen, zoals nood aan een goede opleiding. Haar relaas over haar pleegzoon suggereert dat niet alleen een breuk met de biologische moeder traumatisch kan zijn, iets waar Jacqueline duidelijk onder geleden heeft, maar elke poging om een kind los te rukken uit zijn vertrouwde omgeving, inclusief een pleeggezin.